• Beschrijving

De afgelopen weken heb ik de bijzondere ovale bladen van Osymetric getest. Of eigenlijk,ovaal kun je de grote tandwielen voor op je crank niet eens meer noemen. Ze lijken bijna op een rechthoek! Sinds begin van 2012 rijd ik met Qrings, ook ovale bladen maar minder extreem dan Osymetric. Ik heb daar heel rustig en bewust de trainingen mee opgebouwd om mijn beenspieren te laten wennen aan de andere dynamiek die het fietsen met ovale bladen met zich meebrengt. Ik was dan ook erg benieuwd of de extremere Osymetric kettingbladen heel veel anders zouden voelen.>>>

De montage is best even lastig. Je voorderailleur moet iets omhoog en naar achter. Ook
hebben we lang gepuzzeld voordat we de ketting soepel en geruisloos langs de derailleur
konden laten lopen. De eerste keer dat ik op Osymetric reed, in september 2012, lukte dat
niet helemaal goed. Op de expo in Barcelona vroegen we het na bij een standhouder. Die
tipte ons om de SRAM voorderailleur te vervangen door een Shimano. De SRAM heeft
namelijk een soort van verdikking aan de binnenkant, wat het lastig maakt om de kleinste
bladen achter op je pion te gebruiken. De nieuwe type van SRAM Red voorderailleurs
hebben dit weer niet. Advies was dus om de derailleur voor te vervangen door een
Shimano of de nieuwste SRAM Red. Daarnaast hebben we de voorderaileur voorzien van
een chaincatcher om te zorgen dat de ketting er niet af kan vallen en vast komt te zitten.
Rotor heeft daarvoor een hele mooie, lichte en strakke. Die van Osymetric zelf lijkt net een
lantaarnpaal!

Het grote blad van 52 (er zijn ook andere maten te verkrijgen) is te vergelijken met een
56 op het hoogste punt en op het laagste een 48. De ketting maakt dus een kleine ‘drop’.
Waar in september de ketting nog hoorbaar van het hoogste punt op het ‘platte’ stuk viel,
was dat nu gelukkig verdwenen. Wat we veranderd hebben, is dat we bij de montage op
mijn gewone Trek Madone geen speciale spacers hebben verwerkt. En nu was het geluid
bijna tot nul gereduceerd. Wel zul je altijd iets blijven horen, maar als je hard genoeg fietst
overstemt het geluid van de wind in je oren het geruis van de ketting.

De eerste tien minuten is het echt even wennen. Je maakt meer een duwbeweging en
hoeft minder trekbeweging te maken. Je duwt hier niet over het dooie punt heen, maar
duwt juist om een soort van acceleratie te creëren. Als je eenmaal doorhebt hoe het
werkt, en dat gaat best snel, dan is de ronde trapbeweging heel makkelijk te maken.
Voor een duwer en wat meer krachtrijder als ik, peddelt het heerlijk! Mijn eerste ritje in
september was een tocht van 185 km, een rondje Flevopolder, met vijf keer een blok op
wedstrijdtempo. De tempo’s gingen redelijk makkelijk. Als je eenmaal het ‘vliegwiel’ in
gang hebt gezet, blijf je maar doorgaan. Dat kost voor je gevoel minder kracht, hoewel je
wel moet blijven duwen. Ik voelde niet echt een verandering in gebruik van spieren, want
de duwbeweging is, zoals gezegd, anders dan bij ronde bladen. Je duwt voor accelereren
en je gaat daardoor makkelijker meer snelheid maken. In die zin begrijp ik de claim ook
wel dat je 10% minder lactaat aanmaakt en 10% meer kracht kunt generen.

Op de tacx voelde ik direct een verschil. Waar ik normaal in standje 2 rustig inpeddel om
warm te draaien zonder enige druk te voelen, reed ik nu in standje 3 me warm zonder
enige druk. Ik heb geloof ik wel vier keer gecontroleerd of mijn tacx wel goed stond
ingesteld en ik heb ook Rick nog laten kijken. Het klopte allemaal toch. Op Lanzarote
voelde ik bij het klimmen hoeveel makkelijker het is om een berg aan te vallen. Iedereen
die mij een beetje kent, weet dat ik niet uit liefde ‘een berg aanval’. Maar met de Osymetric
wilde ik dat gewoon. Ik kon de verschillende krachten op bijvoorbeeld de Timanfaya veel
beter en makkelijker opvangen met de Osymetric dan daarvoor.

Hier en daar duiken soms wat geluiden op over knieklachten in combinatie met de
Osymetric. Zelf ervaar ik dat op heden niet. Ik denk dat je je benen moet laten wennen
aan de ovale bladen. Wat ik niemand zou aanraden als je voor het eerst op de Osymetric
gaat rijden, heb ik toch gedaan. Namelijk direct een tocht van 185 km maken met vijf
keer een blok op wedstrijdtempo en een half uur lopen van de fiets. Tja, je traint niet
voor niets voor een hele triatlon natuurlijk! Ik raad het om twee redenen niet aan. Ten
eerste is het overgang van rond naar ovaal veel te groot om ‘zomaar’ te maken. Je
benen gebruiken je spieren anders en daardoor gebruik je meerdere spieren intensiever
(hoewel de bewegingswetenschappers dat waarschijnlijk geen goede uitdrukking vinden).
Dat ‘nieuwe’ gebruik van je beenspieren moet je dus ook trainen en opbouwen. Ten
tweede kwam deze verandering midden in het wedstrijdseizoen. En normaal gesproken
is het doen van veranderingen met extreem materiaal vragen om problemen. Ikzelf dacht
dat het wel zou kunnen omdat ik al op ovale bladen reed (Qrings) en dat werkte prima
uit. Hoewel ik het destijds vanwege het lawaai nog niet aandurfde om er een wedstrijd
mee te gaan rijden. Wel heb ik na aanleiding van de Osymetric de Qrings op de verste
stand gezet. Daardoor is het wellicht ook makkelijker om nu de overgang te maken naar
Osymetric.

Van de Osymetric kettingbladen wordt wel gezegd dat je 10% minder lactaat aanmaakt
en 10% meer power kunt genereren. Dat heb ik niet kunnen meten helaas. Wat ik wel kan
zeggen is hoe ik me voelde tijdens de trainingsrit. Mijn benen voelden namelijk behoorlijk
fris. Nou ja, na twee weken flink wat fietskilometers op Lanzarote begint ook het rijden met
de Osymetric zijn tol te eisen.

In elk geval heb ik na een geslaagde stage op Lanzarote besloten mijn wedstrijden er
dit jaar mee te gaan rijden. Ik ben erg enthousiast over de Osymetric en ben blij dat het
geluid tot een minimum gereduceerd is. Ik denk dat ik er harder mee kan rijden dan ooit. In
overgangsloopjes heb ik vooralsnog geen moeite gehad om direct een snel tempo aan te
nemen. Hoe dat op de langere afstand zal gaan, is natuurlijk nog even afwachten. Maar ik
kan niet wachten om het opnieuw op de Trek Speedconcept uit te proberen.